Ας περιμένει το Saint Germain

2011-09-15T08:38:00.000-07:00

Από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας κοίταζα την πόλη. Ξημέρωνε και τα κτίρια άρχιζαν να παίρνουν μια πιο φωτεινή όψη καθώς ο φθινοπωρινός ήλιος ανέβαινε στον ουρανό. Κυριακή πρωί, απόλυτη ησυχία. Η πόλη ακόμη κοιμάται. Από ένα διπλανό παράθυρο άρχισα να ακούω τη θεία λειτουργία που μετέδιδε το ραδιόφωνο. Είναι μια κυρία, ανήμπορη πια να βγει έξω, και συνηθίζει κάθε Κυριακή να εκκλησιάζεται ραδιοφωνικώς. Αυτό έγινε έτσι και δική μου συνήθεια. Κάτι χρόνια τώρα, τις Κυριακές, «εκκλησιαζόμαστε» οι δυο μας, εγώ κι’ αυτή.

Με ηρεμούν αυτές οι βυζαντινές ψαλμωδίες, αλλά δεν διαρκούν πολύ. Κατά τις 10 τελειώνουν και το Κρατικό ραδιόφωνο αρχίζει και μεταδίδει ένα Δελτίο Ειδήσεων. Το να ελπίζεις πως θα ξεφύγεις από την πραγματικότητα είναι τελικά ματαιοπονία. Ακόμη και τις Κυριακές.

Αισθάνομαι έναν αδιόρατο φόβο κάθε φορά που ακούω ειδήσεις από το Κρατικό ραδιόφωνο. Δεν έχει εξήγηση. Κι’ ας το προσπάθησα. Οι φωνές των εκφωνητών, μπάσες, απρόσωπες, άχρωμες, πάντα σοβαρές, έχουν κάτι το δραματικό. Κάτι το πένθιμο. Δεν μεταδίδουν ποτέ τίποτε ευχάριστο. Μόνο κυβερνητικές αποφάσεις και μέτρα. Επισκέψεις του πρωθυπουργού σε ξένες χώρες, δραστηριότητες υπουργών, επισκέψεις κλιμακίων της Τρόικα και θανάτους διασήμων προσώπων.

Από κάποιο παράξενο παιχνίδι της τύχης, τις πιο δυσάρεστες ειδήσεις της ζωής μου τις έχω ακούσει από τον Κρατικό δίαυλο. Χθες μετέδιδαν ανακοινώσεις για νέα μέτρα. Μετά, οι δραματικές προειδοποιήσεις του πρωθυπουργού περί χρεοκοπίας της χώρας συνοδευόμενες από ξυλοδαρμούς μεταξύ διαδηλωτών και Αστυνομίας στη Θεσσαλονίκη.

«-Η χώρα», είπε κάποια στιγμή ο εκφωνητής, «είναι σε μονόδρομο».

Δεν κατάλαβα ποιος το είπε. Ένα μηχανάκι διέκοψε την ακρόαση.

* * *

Έφτιαξα καφέ, κάπνισα και μερικά τσιγάρα. Νέα συνήθεια είναι αυτό: πρωινός καφές στη βεράντα. Δεν μου κοστίζει σχεδόν τίποτε. Το περασμένο δεκαπενθήμερο μου περιέκοψαν από το μισθό 70 ευρώ, επί δυο, ίσον 140 ευρώ μηνιαίως. Σκέφθηκα τρόπους για να ρεφάφω τα λεφτά αυτά. Την πλήρωσαν έτσι οι καφέδες και οι έξοδοι. Κομμένοι κι’ αυτοί. Μόνο στη βεράντα. Ήδη έχω αναστείλει και τις εξόδους με φίλους στις ταβέρνες. Επικαλούμαι διάφορες δουλειές, τα παιδιά που διαβάζουν, ένας παλιός συμφοιτητής που περνούσε από Λάρισα και υποτίθεται ότι θα με επισκεπτόταν. Το πιστεύουν ή όχι δεν δίνω πια δεκάρα. ¨Έτσι κι’ αλλιώς όλοι το ίδιο κάνουν.

Στα προηγούμενα μέτρα είχα κόψει παντελώς τις αγορές ρούχων. Μόνο κάτι απολύτως απαραίτητα στις εκπτώσεις. Άνοιξα τη ντουλάπα, την τακτοποίησα και ανακάλυψα αρκετά ρούχα που σχεδόν δεν τα φορούσα. Απλά τα αγόραζα. Έτσι… Δίχως λόγο. Shopping therapy.

Το καλοκαίρι ανέβαλα και το σχέδιο να πεταχτώ για μερικές ημέρες στο Παρίσι. Δεν είχα αρκετά λεφτά, και τα φροντιστήρια της Γ’ Λυκείου είναι πηγάδι. χωρίς πάτο. Έκανα τη δραματική σκέψη πως, έτσι όπως έχουν έλθει τα πράγματα, θα κάνω καιρό να πιω ένα θεσπέσιο café crème στα αγαπημένα μου καφέ του Saint Germain, διάσημα από την εποχή των μεγάλων υπαρξιστών φιλοσόφων που σύχναζαν εκεί. Δεν έδινα ποτέ σημασία στο χρήμα. Πλούσιος δεν υπήρξα ποτέ, απλά ήμουν αυτό που λένε «άνετος». Τώρα πια δεν είμαι, στριμώχθηκα. Και εκνευρίζομαι απίστευτα που μια τέτοια ηλίθια και ποταπή αιτία όπως το χρήμα, σου στερεί τη δυνατότητα να κάνεις πράγματα στη ζωή από αυτά που αξίζουν. Κυρίως ταξίδια.. Δηλαδή, πράγματα που θα θυμάσαι. Φυγές που σκέφτεσαι όταν απελπίζεσαι από την καθημερινότητα, όταν αγκομαχάς στη δουλειά, όταν σε παίρνουν από κάτω οι υποχρεώσεις και παίρνεις ανάσες. Τώρα να περιμένεις τι;

Φτωχαίνουμε… Κυρίως σε δυνατότητες, σε ευκαιρίες ζωής…. Γινόμαστε πιο απόκοσμοι, αποφεύγουμε ο ένας τον άλλο, κλεινόμαστε σπίτι. Και είχαμε μάθει αλλιώς. Προχθές βράδυ είχα πάει στο γάμο μιας φίλης. Οι γάμοι τα τελευταία χρόνια ήταν η επιτομή της ελληνικής κατανάλωσης και επίδειξης. Πανάκριβα νυφικά Vera Wang και Valentino, κοστούμια του Armani για το γαμπρό, κατευθείαν από τα διάσημα ατελιέ του Μιλάνο. Ασημένια στέφανα, τουαλέτες, χτενίσματα και μακιγιάζ σε εξωφρενικές τιμές, δεξιώσεις εκατοντάδων ατόμων που «ρήμαζαν» τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς των μεσοαστών που αγκομαχούσαν να φανούν μεγαλοαστοί. Λεφτά σκορπισμένα, μόνο και μόνο για τα σχόλια της επόμενη μέρας, συνήθως φαρμακερά. Τώρα, ακόμη και οι γάμοι έχουν γίνει πιο λιτοί. Η νύφη ήλθε στο τραπέζι να μας χαιρετίσει :

-«Είσαι μια κούκλα. Και το νυφικό σου πολύ ωραίο», της είπα καθώς οι καλοί τρόποι απαιτούν να κολακεύεις τη γυναικεία φιλαρέσκεια, ειδικά σε στιγμές σαν κι’ αυτή που τα κοριτσόπουλα ονειρεύονται απ’ τα μικράτα τους.

-Ξέρεις, το νοίκιασα σε πολύ καλή τιμή, μου απάντησε σχεδόν απολογούμενη. Με εντυπωσίασε αυτή η νέα οπτική των πραγμάτων, ειδικά τέτοιες στιγμές.

Ομολογώ την αμαρτία μου, το σκέφτηκα. Ίσως να μην έπρεπε να ζήσουμε όλα αυτά τα χρόνια τόσο καλά. Από την άνεση στο τωρινό στρίμωγμα είναι μια διαδρομή επώδυνη. Το φυσιολογικό είναι οι άνθρωποι να ξεκινούν από χαμηλά και σιγά – σιγά να ανεβαίνουν. Το αντίστροφο σε τρελαίνει Αλλά, πάλι, έτσι έτυχε, τι να κάνουμε, αυτό δεν αλλάζει, την ιστορία δεν την ορίζουμε οι απλοί άνθρωποι..

Προσπαθώ να παρηγορηθώ. Τουλάχιστον θα έχω να διηγούμαι πως κάποτε «αλήτευα» στα σοκάκια του Saint Germain, και πως μιαν Άνοιξη στη Σεβίλλη διάβαζα Λόρκα καθισμένος δίπλα στον Γκουανταλκιβίρ και φαντασιωνόμουνα. Ανοίγω το χάρτη και κοιτάζω τα σημεία του ορίζοντα μου. Ανατολικά έχω φτάσει μέχρι την πνιγηρή Μπαγκόγκ, δυτικά μέχρι το ομιχλώδες Εδιμβούργο και τα μαγικά του κάστρα, τον Ατλαντικό δεν τον πέρασα. Ειιιι, φίλε, λέω μέσα μου και με μαλώνω. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτή τη ζωή. Αν οι καλές μέρες ξαναέλθουν, συνεχίζουμε από κει που μείναμε. Αν πάλι όχι, τουλάχιστον θα ταξιδεύουμε μέσα από τις αναμνήσεις μας…

ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΛΕΣΗΣ

alexiskalessis@yahoo.gr

Alexivrohio

Ας περιμένει το Saint Germain